دنیاگیری کرونا پایان دارد ؟

حتی واکنش بی‌نقص کشورها، پایان‌بخش دنیاگیری نخواهد بود و تا زمانی‌که ویروس درگوشه‌ای از دنیا پابرجا است، این احتمال وجود دارد که مسافری آلوده دوباره زنجیره‌ی انتقال را در مناطقی شکل دهد که پیش‌تر آتش سوزان بحران را خاموش کرده بودند. این اتفاق هم‌اکنون در چین، سنگاپور و دیگر کشورهایی آسیایی که ظاهرا ویروس را به‌طور مختصر کنترل کرده‌اند، درحال وقوع است. تحت این شرایط، سه خط پایان احتمالی را می‌توان متصور شد که اولی بسیار بعید، دومی بسیار خطرناک و سومی بسیار دوردست است.
خط پایان نخست این است که تمام کشورها موفق شوند همانند مهار ویروس سارس در سال ۲۰۰۳، ویروس کرونا جدید را به‌طور هم‌زمان تحت کنترل درآوردند. باتوجه به وسعت دنیاگیری کووید ۱۹ و عملکرد نامناسب بسیاری کشورها، به‌نظرمی‌آید که احتمال کنترل هم‌زمان ویروس درسرتاسر جهان بسیار ناچیز است.

خط پایان دوم این است که ویروس همان کاری را انجام دهد که دنیاگیری‌های پیشین آنفلوانزا پیش‌تر انجام داده‌اند؛ بدان معنی که جهان را در آتش خود بسوزاند، بازماندگان با ایمنی کافی را به‌حال خود بگذارد و درنهایت به‌سختی بتواند میزبان مناسب پیدا کند. این سناریو «ایمنی جمعی» نام دارد، به‌سرعت به‌وقوع می‌پیوندد و از این‌رو وسوسه‌انگیز است؛ اما درعین‌حال با هزینه‌ای وحشتناک همراه خواهد بود: ویروس کرونا جدید انتقال‌پذیرتر و کشنده‌تر از آنفلوانزا است و احتمالا چندین میلیون قربانی و سیستم‌های بهداشتی فروپاشیده به‌جا خواهد گذاشت. به‌نظر می‌آید بریتانیا ابتدا راهبرد ایمنی جمعی را درنظرداشت؛ اما پس از آنکه مدل‌ها عواقب وخیم چنین چشم‌اندازی را آشکار کردند، از آن عقب‌نشینی کرد. دراین‌باره از ایران مثل همیشه صداهای مختلفی به گوش می‌رسد. رئیس‌جمهور روحانی چندی پیش گفت ۷۰ درصد از مردم به ویروس کرونا مبتلا خواهند شد؛ اما دکتر علیرضا زالی، فرمانده‌ی ستاد مقابله با کرونا در تهران ایمنی جمعی را ایده‌ای منسوخ دانست و هشدار داد که نتیجه‌ی آن، مرگ شمار فراوانی از ایرانیان خواهد بود.

سناریو سوم این است که جهان بازی دنباله‌دار «چکش به موش» را با ویروس انجام دهد؛ بدین معنی که تلاش کند شیوع کرونا را در اینجا و آنجا مهار کند تا زمانی‌که واکسن تولید شود. این راهبرد، بهترین گزینه است و درعین حال طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین خط پایان محسوب می‌شود.

طولانی‌کردن دنیاگیری ویروس کرونا در وهله‌ی نخست به ساخت واکسن بستگی دارد. اگر به‌جای کرونا، ویروس آنفلوانزا دنیاگیر شده بود، بسیار راحت‌تر می‌توانستیم بحران کنونی را مهار کنیم. جهان ساخت واکسن آنفلوانزا را پیش‌تر تجربه کرده است و هرساله آن را تکرار می‌کند؛ اما درحال حاضر هیچ واکسنی برای ویروس‌های کرونا وجود ندارد؛ زیرا تا به امروز به‌نظرمی‌آمد که این ویروس‌ها به بروز بیماری‌های خفیف منجر می‌شوند؛ درنتیجه پژوهشگران برای مقابله ویروس کرونا جدید باید از صفر شروع کنند. نخستین گام‌ها برای ساخت واکسن به‌نحو شگفت‌انگیزی بسیار سریع بوده است. دوشنبه‌ی گذشته، شرکت آمریکایی مادرنا ساخت واکسنی احتمالی را به پایان برد و با آغاز کارآزمایی بالینی، پزشکان واکسن کاندیدا را به بازوی فرد داوطلب تزریق کردند. بین آغاز تست واکسن کرونا با توالی‌یابی ژن ویروس برای نخستین‌بار، تنها ۶۳ روز فاصله بود. آنتونی فائوچی، مدیر مؤسسه‌ی ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی آمریکا، ساخت و تست سریع واکسن را یک رکورد تمام و کمال جهانی می‌داند.

اما آماده‌سازی واکسن، سریع‌ترین گام درمیان گام‌های آهسته‌ی بعدی است. آزمایش اولیه صرفا پژوهشگران را از ایمنی واکسن و تأثیر واقعی آن بر تحریک سیستم ایمنی آگاه خواهد کرد. پژوهشگران سپس باید بفهمند که واکسن واقعا از ابتلا به ویروس کرونا جدید جلوگیری می‌کند و بدین منظور آزمایش‌های حیوانی و کارآزمایی در مقیاس گسترده انجام می‌دهند تا اطمینان یابند که واکسن به بروز عوارض جانبی شدید منجر نخواهد شد. آن‌ها باید از دوز و تعداد تزریق مورد نیاز برای افراد آگاه شوند و دریابند که آیا واکسن برای افراد سالخورده جواب خواهد داد یا نه و آیا برای تقویت اثربخشی آن لزومی به استفاده از دیگر مواد شیمیایی است یا نه.

به‌گفته‌ی ست برکلی از اتحادیه جهانی واکسیناسیون، «حتی اگر واکسن جواب دهد، مسیر پیش‌رو برای تولید آن در مقیاس گسترده آسان نیست». به‌همین دلیل مادرنا برای واکسیناسیون از رویکردی تازه استفاده می‌کند. واکسن‌های کنونی با قراردادن بدن درمعرض ویروس‌های غیرفعال یا متلاشی‌شده، به سیستم ایمنی امکان می‌دهند تا پیش از ابتلا برای دفاع آماده شود. در مقابل، واکسن مادرنا قطعه‌ای از RNA یا مواد ژنتیکی ویروس کرونا جدید را دربردارد و هدفش این است که بدن بتواند با استفاده از آن، قطعات ویروسی خودش را بسازد تا آن‌ها سپس اساس آماده‌سازی سیستم ایمنی را تشکیل دهند. این رویکرد در حیوانات جواب می‌دهد؛ اما اثربخشی‌اش در انسان هنوز ثابت نشده است. درمقابل، دانشمندان فرانسوی درتلاش هستند تا واکسن سرخک کنونی را با استفاده از قطعات ویروس کرونا جدید اصلاح کنند. به‌گفته‌ی برکلی مزیت رویکرد فرانسوی این است که اگر همین فردا به صدها دوز واکسن نیاز داشتیم، کارخانجات بسیاری در جهان توانایی تولید آن را خواهند داشت. مهم نیست کدام راهبرد سریع‌تر است. برکلی و دیگر متخصصان برآورد می‌کنند که ساخت واکسن اثبات‌شده، ۱۲ تا ۱۸ ماه طول خواهد کشید و تولید، عرضه و تزریق آن به بازوی افراد نیز زمان لازم برای انتظار را به‌مراتب طولانی‌تر خواهد کرد.

Tell Us What You Think
0خوب0بهترین0فوق العاده0عالی0بد0خیلی بد

0 نظر

یک پیام بگذارید