ویروس کرونا احتمالا به‌طور خوش‌بینانه دست‌کم به مدت یک‌سال جزئی ماندگار از زندگی ایرانیان خواهد بود. باتوجه به شرایط شکننده‌ی اقتصادی و سیاسی کشور، دستیابی مردم به واکسن شاید بیش از دیگر کشورها زمان ببرد. اگر دور کنونی اقدامات انجام‌شده درزمینه‌ی دوری‌گزینی اجتماعی جواب دهد، دنیاگیری ممکن است به‌اندازه‌ی کافی فروکش کند تا وضعیت به حالت عادی بازگردد. قرنطینه‌ی شهرها ممکن است برداشته شود و کافه‌ها و مکان‌های عمومی باز شوند. شاید به‌زودی شاهد بازگشایی دوباره‌ی مدارس و تجدید دیدار دوستان و آشنایان باشیم؛ اما با بازگشت وضع پیشین، ویروس نیز می‌تواند بازگردد. احتمال بازگشت ویروس بدین معنا نیست که جامعه باید قرنطینه را تا سال ۲۰۲۲ تداوم دهد؛ اما استفان کیسلر از دانشگاه هاروارد می‌گوید «باید برای دوره‌های متعدد از دوری‌گزینی اجتماعی آماده باشیم.»

ترسیم چشم‌انداز سال‌های پیش‌رو شامل تناوب، طول دوره و زمان‌بندی تحولات اجتماعی به دو خصوصیتی از ویروس بستگی دارد که فعلا برای ما ناشناخته است. نخست فصلی‌بودن عامل بیماری‌زا؛ بدین معنا که ویروس تمایل دارد عفونتی زمستانی باشد که در تابستان نابود یا ناپدید می‌شود. احتمال دارد این مسئله درباره‌ی ویروس کرونا جدید صادق باشد؛ اما وقتی ویروس ازنظر ایمونولوژیک میزبان‌های بکر برای آلوده‌کردن داشته باشد، دگرگونی‌های فصلی احتمالا به‌اندازه‌ی کافی سرعت انتشار آن را آهسته نخواهد کرد. مایا مجومدر از مدرسه‌ی پزشکی هاروارد و بیمارستان اطفال بوستون می‌گوید «بخش عمده‌ای از جهان با نگرانی منتظر است که ببیند آیا تابستان هیچ تأثیری بر انتقال [ویروس] در نیم‌کره‌ی شمالی خواهد داشت یا نه».

دومین خصوصیت مدت زمان ایمنی است. وقتی افراد به ویروس‌های کرونای انسانی خفیف‌تر که عامل ظهور علائم شبه‌سرماخوردگی هستند، آلوده می‌شوند، به‌مدت کمتر از یک سال ایمن می‌مانند. درمقابل، تعداد معدودی از افراد آلوده‌شده به ویروس سارس که بسیار شدیدتر بود، برای مدتی طولانی‌تر ایمن باقی ماندند. با فرض اینکه مدت زمان ایمنی دربرابر ویروس کرونا جدید، جایی درمیانه‌ی ویروس‌های یادشده باشد، افرادی که از ابتلا به کووید ۱۹ جان سالم به‌در می‌برند، ممکن است تا چند سال محافظت‌شده باشند. به‌منظور تأیید این فرضیه، دانشمندان باید آزمایش‌های سرولوژیک دقیق بسازند و با استفاده از آن به‌دنبال پادتن‌های ایمنی‌بخش بگردند. آن‌ها همچنین باید تأیید کنند که چنین پادتن‌هایی درحقیقت از ابتلای افراد به ویروس یا انتقال آن جلوگیری می‌کنند. اگر چنین باشد، شهروندان ایمن می‌توانند به محل کار بازگردند، از افراد آسیب‌پذیر مراقبت کنند و چرخ اقتصاد را در دوره‌های دوری‌گزینی اجتماعی بچرخانند.

دانشمندان می‌توانند با استفاده از دوره‌های بین دوری‌گزینی‌های اجتماعی، داروهای ضدویروسی بسازند؛ هرچند چنین داروهایی به‌ندرت راه‌حل نهایی هستند و عوارض جانبی احتمالی و خطر مقاومت به‌همراه دارند. بیمارستان‌ها می‌توانند تجهیزات لازم را ذخیره کنند و کیت‌های تشخیصی را می‌توان به‌طور گسترده در سرتاسر جهان توزیع کرد تا در سریع‌ترین زمان ممکن از بازگشت احتمالی ویروس مطلع شد. از این‌رو می‌توان تلاش کرد تا با افزایش آمادگی، کشورها دوباره درآینده ویروس کرونا را مهمانی ناخوانده ننامند و لزوم وضع گسترده‌ی دوری‌گزینی و جداسازی‌های اجتماعی به‌شدت و گستردگی امروز نباشد. ما می‌توانیم مدارس و کسب‌وکارها را تا حد امکان باز نگاه داریم و زمان شکست سرکوب ویروس، دوباره به‌سرعت آن‌ها را ببندیم و سپس به‌محض آنکه افراد آلوده شناسایی و جدا شدند، دوباره آن‌ها را باز کنیم. به‌جای بازی دفاعی، می‌توانیم بیشتر حمله کنیم.

چه ازطریق انباشت ایمنی جمعی یا انتظار طولانی‌مدت برای رسیدن واکسن، دنیاگیری را خاتمه دهیم، امکان انتشار انفجاری دوباره برای ویروس دشوار و دشوارتر خواهد شد. با این حال بعید است ویروس کرونا جدید به‌کلی ناپدید شود و احتمالا نیازمند به‌روزرسانی واکسن مطابق با تغییرات ویروس خواهیم بود؛ از این‌رو همانند آنفلوانزا، افراد باید به‌طور منظم دربرابر ویروس کرونا واکسینه شوند. مدل‌ها نشان می‌دهند که ویروس ممکن است هرازگاهی درگوشه‌ای از جهان طغیان کند و هر چند سال یک‌بار یا بیشتر موجب شکل‌گیری همه‌گیری‌های تازه شود؛ اما کیسلر می‌گوید امیدوار است و انتظار دارد که شدت بیماری‌زایی ویروس کاهش یابد و تحولات اجتماعی کمتر باشد. در این آینده، کووید ۱۹ ممکن است به آنفلوانزای امروز تبدیل و به‌طور مکرر در زمستان‌ها دردسرساز شود. شاید کرونا درنهایت چنان پیش پا افتاده شود که حتی با وجود واکسن، گروه‌هایی بزرگ از کودکان نسل آینده خود را برای دریافت آن به دردسر نیندازند و به‌کلی فراموش کنند که جهان پیش از آن‌ها چگونه به‌طرز چشمگیر به ورطه‌ی سقوط کشیده شد.

هزینه‌ی رسیدن به نقطه‌ی پایان با کمترین شمار مرگ‌ومیر ممکن، سرسام‌آور خواهد بود. هم‌اکنون اقتصاد جهان درحال تجربه‌ی چنان شوک ناگهانی و شدیدی است که هیچ فرد زنده‌ای تاکنون نظیرش را ندیده است. اثرگذاری شیوع ویروس کرونا بر بخش‌هایی از اقتصاد ایران چنان سریع بود که در همان هفته‌ی نخست اعلام رسمی ورود کووید ۱۹ به کشور، به تعبیر برخی کرونا کمر گردشگری ایران را شکست. موج تعدیل نیروی کار به‌سرعت کسب‌وکار‌های گردشگری ازجمله علی‌بابا، الی‌گشت و اسنپ‌تریپ را درنوردید، استرداد بلیت‌ها به‌نحو چشمگیر افزایش یافت و در آستانه‌ی سال نو بازار سفرهای نوروزی نابود شد. دفتر مطالعات اقتصادی مجلس شورای اسلامی در ۲۶ اسفند ۹۸ در گزارش بررسی آثار اقتصادی شیوع ویروس کرونا، کسری بودجه‌ی دولت را یکی از معضلات مهم اقتصاد ایران برای سال ۱۳۹۹ دانست و پیش‌بینی کرد که «هزینه‌های تحمیل‌شده دراثر همه‌گیری کرونا و همچنین کاهش تولید ناشی از آن، می‌تواند اقتصاد را با تورم‌های بالاتر و رشدهای اقتصادی پایین‌تر [از سال ۹۸] مواجه سازد. از بین‌رفتن برخی از مشاغل یا کاهش شدید درآمد در برخی از بخش‌ها باعث کاهش رشد اقتصادی می‌شود و از طرف دیگر، برخی مشاغل دیگر مانند تولیدات مواد بهداشتی و … رشد بالایی خواهند داشت.» اکنون با تعطیلی هتل‌ها، زمین‌گیرشدن خطوط هوایی، بسته‌شدن رستوران‌ها و سایر کسب‌وکارهای کوچک و قطع درآمد کارگران روزمزد، آینده هولناکی در عرصه‌ی اقتصاد درانتظار مردم است.

Tell Us What You Think
0خوب0بهترین0فوق العاده1عالی0بد0خیلی بد

0 نظر

یک پیام بگذارید